niezRĘCZNY temat
Kwestia dotycząca ręki jeźdźca i ogólnie kontaktu przypomina trochę tematy polityczne … czyli podczas spotkań, lub dyskusji lepiej ich nie poruszać chyba, że chcemy się pokłócić i zepsuć imprezę. Zwolennicy różnych teorii odnośnie kontaktu i ręki w jeździectwie prowadzą zagorzałe dyskusje dotyczące prawidłowości i jedynej słuszności swoich przekonań. Jest to temat niewątpliwie „gorący” i budzący wiele emocji.
Nic dziwnego, opinii artykułów, wypowiedzi i porad „jaka powinna być ręka jeźdźca” jest nieskończona liczba, a prawidłowego kontaktu bardzo trudno się nauczyć. Sama spędziłam i wciąż spędzam wiele czasu zastanawiając się nad tym jaka jest moja ręka i kontakt który oferuję koniowi… Staram się tłumaczyć moim uczniom jak najdokładniej kwestię ręki i kontaktu… Po prostu ten temat nieustannie ze mną jest i pewnie zawsze będzie. Dlatego opisałam go szczegółowo tutaj.
Kontakt w kontekście różnych dyscyplin jeździeckich
Rodzaje kontaktu diametralnie się od siebie różnią w zależności od uprawianej dyscypliny jeździeckiej. To jest naturalne i w pełni zrozumiałe. Sam kontakt jednak niezależnie od tego czy jeździmy ujeżdżenie, skoki, west itp, przekazuje jeźdźcowi informację o tym w jakiej sytuacji jest końskie ciało – konkretnie czy ruch przepływa prawidłowo od tyłu do przodu w równowadze, jak układa się balans i końska sylwetka. Kontaktu nie można wymusić ponieważ jest on informacją zwrotną i ulegającą zmianie w zależności od stopnia wyszkolenia konia.
Zatem nawet jeśli sposób trzymania wodzy – przekaźnika kontaktu, różni się w zależności od rodzaju jeździectwa sama koncepcja kontaktu pozostaje niejako niezmienna.
Ręka – bezpośredni odbiorca kontaktu
Pójdę o krok dalej i skupię się na ręce, bezpośrednim odbiorcy kontaktu jaki oferuje nam koń. Ręka będąc odbiorcą informacji wysyłanej przez konia jednocześnie obrazuje całokształt sytuacji w jakiej znajduje się jeździec – informacji o jego balansie, dosiadzie, równowadze, rozluźnieniu.
Wygląda to następująco: koń oferuje jeźdźcowi kontakt zależny od konkretnej sytuacji treningowej, zaawansowania i stanu psychofizycznego zwierzęcia. Jeździec ten kontakt odbiera poprzez rękę, a na jakość odbioru tego kontaktu wpływa poziom wyszkolenia i stan psychofizyczny jeźdźca.
Oczywiście ręka może zarówno zachęcać jak i zniechęcać konia do bycia w kontakcie. Można powiedzieć że ręka uczestniczy w dialogu jakim jest kontakt po przez jego odbiór i odpowiedź na to co oferuje koń.
Trzy cechy ręki niezbędne do nawiązania dobrego kontaktu
Przyglądając się różnym dyscyplinom jeździeckim, czytając literaturę i analizując rękę jako jedną z pomocy jeździeckich wyróżniam trzy cechy niezbędne aby rozwijać właściwy kontakt.
RĘKA STABILNA
jeździec o stabilnej ręce posiada umiejętność trzymania ręki tam gdzie chce oraz wykonywania nią ruchów autonomicznych w stosunku do reszty ciała. Stabilność ręki jest nierozerwalnie związana z kwestią równowagi i balansu jeźdźca. To pierwsza rzecz, którą jeździec musi w sobie wypracować, aby móc iść dalej w rozwoju swojego kontaktu.
Niestabilna ręka uniemożliwia komfortową jazdę i dalszy rozwój.
RĘKA ELASTYCZNA I MIĘKKA
Elastyczność ręki wynika z jej stabilności oraz idziemy krok dalej z rozluźnienia jeźdźca w ogóle. Jeśli jeździec jest na tyle zbalansowany, że uzyskuje niezależność ręki pozwala mu to na uelastycznienie jej ruchów oraz skupienie się na miękkim gumowym kontakcie z pyskiem. Ręka nigdy nie powinna być sztywna i na siłę utrzymywana w jednym miejscu miękkość jest odpowiedzią na delikatność końskiego pyska a elastyczność pozwala aktywnie kształtować kontakt i płynnie podążać za koniem. Elastyczna ręka pochodzi z elastycznego i rozluźnionego ciała jeźdźca – jego pleców, miednicy i zgiętych łokci i zrelaksowanej szyi, ramion.
RĘKA CZUJĄCA
Jeśli kontakt to dialog z pyskiem konia, wyczucie kontaktu jest kluczowe ponieważ pozwala dostosować rękę tak aby odpowiedź na kontakt oferowany przez konia była optymalna. Czującą rękę kształtuje się latami, ponieważ jest nierozerwalnie związana z wyczuciem jeździeckim, które jest bardzo trudne do opanowania. To synteza stabilności, elastyczności i miękkości, doświadczenia, intelektu oraz indywidualnych predyspozycji.
To właśnie czująca ręka jest tak ważna w nauce kontaktu młodych koni, które w odpowiedzi na rozmowę inicjowaną przez jeźdźca, w odpowiedzi na jego stabilną i elastyczną rękę… oraz prowadzony z wyczuciem dialog pysk ręka -konie stają się przyjemne w kontakcie.
Zawsze kiedy wykonuję to ćwiczenie mam poczucie, że sobie rozmawiamy – moja ręka z pyskiem konia i muszę naprawdę się WCZUĆ aby uzyskać miękkość i rozluźnienie.
Dobry kontakt – czyli jaki?
W odniesieniu do kontaktu lubię określenie czujący kontakt. Jest ono kluczowe kiedy mówimy o ręce i używaniu wodzy. Owo czujący kontakt jest pożądany zawsze czy to w jeździe west gdzie wodze pozornie „wiszą” czy to w jeździe klasycznej gdzie wodze są „napięte” czy to w jeździe na cordeo gdzie co prawda linka nie znajduje się bezpośrednio w pysku/na głowie konia lecz na szyi ale kontakt i czucie cały czas są zachowane.
Kiedy kontakt jest z wyczuciem może być utrzymany zarówno, kiedy wodze są długie jak i kiedy są krótkie, w ujeżdżeniu gdzie koń ma zaokrągloną łabędzią szyję jak i w skokach przed przeszkodą kiedy głowa jest naturalnie uniesiona wyżej i często „zadarta”. Ważne aby informacja płynąca z kontaktu dowodziła, że zad jest aktywny, plecy są zaokrąglone a poruszający się pod nami koń jest rozluźniony.
Ręka powinna zawsze działać z wyczuciem. Wymaga to długiej praktyki oraz rzetelnych podstaw zdobywanych podczas solidnych treningów. Jednak to możliwe musisz tylko ciężko pracować i ciężko pracować i aha jeszcze jedno ciężko pracować. Wiem, że nie jednej osobie kwestia ręki potrafi spędzić sen z powiek … dlatego aby nie tracić motywacji napisze na koniec … bądźcie dla siebie wyrozumiali jeśli Wasz kontakt i jazda nie wyglądają jak ja poniżej to JUŻ JEST BARDZO DOBRZE!
